Ścinawka Średnia - dzwony  kościoła  p. w. św. Marii Magdaleny i kościoła  Bożego Ciała

W odróżnieniu do ilości faktów związanych z historią dzwonów w Ścinawce Dolnej, jakie udało się zebrać, w przypadku Ścinawki Średniej tych faktów zebrała się ledwie garstka. Czyni to materiał wybitnie przyczynkarskim, otwierającym drogę do dyskusji i dalszych poszukiwań.

Ścinawka Średnia - dzwony  kościoła  p. w. św. Marii Magdaleny i kościoła  Bożego Ciała

Fot: Jacek Halicki - aerosky.pl

Ścinawka Średnia - dzwony  kościoła  p. w. św. Marii Magdaleny i kościoła  Bożego Ciała

W kościele p. w. św. Marii  Magdaleny, wielebny archidiakon Christoph Naetius po wizytacji w 1561 r. odnotował wśród majątku ruchomego kościoła obecność trzech dzwonów.[1] Była to chyba pierwsza wzmianka pisemna o dzwonach ze Ścinawki Średniej ( niem.: Mittelsteine)

N/z: fragment Księgi dekanalnej Naetius i Kecka, s. 53

W tym samym zapisie Naetiusa znajdujemy jeszcze informację o kaplicy poświęconej ku czci Ciała Chrystusa, w której „nie było (…) nic poza jednym dzwonkiem i trzema groszami czynszu.(…), które jakoby miały stanowić zapłatę leśniczego za  za łac.„Pihals”[2](?). Niestety, mimo usilnych poszukiwań ni udało mi się natrafić na żadne informacje dotyczące dzwonów tego kościoła, więc liczę na pomoc lokalnych eksploratorów historii.

N/z: fragment Księgi dekanalnej Naetius i Kecka, s. 53

Siedemdziesiąt lat później, bo w 1631 r. kościół w przy okazji wizytacji nawiedził Dziekan Kłodzki Hieronim Keck, co znalazło odzwierciedlenie w prowadzonej przez niego księdze dekanalnej. Zapisał w niej, w stanie majątku ruchomego kościoła trzy duże dzwony i jeden dzwonek przy ołtarzu (mszalny – przyp. aut. ).[3]

N/z: fragment Księgi dekanalnej Naetius i Kecka, s. 186

Niewiele udało się znaleźć informacji o dalszych losach dzwonów w kościele, po za tym, że po jednej z kolejnych przebudów, na dachu nawy umieszczono drewnianą, masywną, ośmioboczną sygnaturkę z cebulastym, jednoprześwitowym hełmem, w którym w 1750 roku zawieszono spiżowy dzwon (?) . Podobno to jeden z nielicznych dzwonów uruchamianych za pomocą sznura, a nie elektroniki.[4]

N/z: dzwonnica kościoła p. w. św. Magdaleny - opracowanie własne autora na podstawie fot: https://www.facebook.com/scinawian/posts/ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82-%C5%9Bw-marii-magdaleny 

U Josepha Köglera znajdujemy natomiast zapis z przełomu XVIII /XIX w., że „kościół jest masywną budowlą w kształcie krzyża. Pośrodku znajduje się drewniana, spiczasta wieża, na której oprócz zegara wiszą trzy dzwony, które ze względu na umieszczone na nich nieforemne litery świadczą o swoim długim wieku.”[5]

Dzwony ze Ścinawki Średniej, jak wiele innych dotknęły rekwizycje wojenne, jako że metal, z którego zostały odlane, na przestrzeni dziejów zawsze był cennym surowcem do produkcji uzbrojenia. Jak podaje ówczesny reporter lokalnego czasopisma „Gebirgsbote”, „w poniedziałek tj. 09.07.1917 r. – przyp. aut. ) dzwony po raz ostatni zabrzmiały razem w triadzie z wieży naszego katolickiego kościoła parafialnego. Następnie dwa z nich zostały przekazane na cele wojskowe.”[6]  Niestety, mimo wnikliwej kwerendy nie udało mi trafić na szczegółową charakterystykę  żadnego  z tych dzwonów. I tu znów odwołuję się do życzliwych ludzi, którzy mogli by pomóc rozwinąć ten album.

N/z: fragment relacji z rekwizycji dzwonów w; Der Gebirgsbote, 1917, nr 76 [14.07] w: https://jbc.jelenia-gora.pl/dlibra/publication/22738/edition/21294/content

Wielką niewiadomą z kolei, na chwilę obecną, okazała się dla mnie historia dzwonu w kościele Bożego Ciała. Jeden z nielicznych  przekazów, odnoszący się do jego dzwonu znalazłem u Christophorusa Naetiusa, który w Księdze dekanalnej z 1560 r. podaje, że w kościele nie ma niczego poza, „jednym dzwonem i trzema groszami czynszu”[7],

N/z: fragment Księgi dekanalnej Naetius i Kecka, s. 53

Z kolei w 1631 r. Dziekan kłodzki – Keck, w księdze dekanalnej, wśród  przedmiotów wyposażenia tutejszego kościoła także wymienił jeden dzwon.[8] Nie natrafiłem na żadne inne informacje, mimo, że wydaje się, że budowa kościoła (wieża z dzwonnicą) o raz logika  stawiania budynków sakralnych wskazują, ze dzwon powinien się tu znajdować. Jaki?

N/z: fragment Księgi dekanalnej Naetius i Kecka, s. 187

Potwierdzenie tego zapisu ( prawdopodobnie na podstawie informacji z księgi dekanalnej Naetiusa i Kecka - przyp. aut. ) znalazłem u Josepha Köglera. A tenże na przełomie XVIII / XIX w. napisał, że „kaplica ta stoi w centrum wsi, gdzie wody płynące z Wünschelburga ( Radków – przyp. autora ), zwane Pause lub Rothenbach, wpadają do kamiennego ujścia. Jest to stara, masywna budowla z drewnianą wieżą z dzwonem, wzniesiona ku czci Najświętszego Ciała Chrystusa, dlatego powszechnie nazywana jest kaplicą Corporis Christi.”[9]

Czy dziś w kościele wisi dzwon, a jeżeli to jaki? Mam nadzieję, że i na te pytania dzięki czytelnikom, mieszkańcom i lokalnym eksploratorom historii uda mi się odpowiedzieć i uzupełnić album.



[1] Constitutiones Synodi Comitatus Glacensis in causis religionis, 1559 : die Dekanatsbücher des Christophorus Neaetius, 1560, und des Hieronymus Keck, 1631  pod. red. F. Volkmera i W. Hohausa, s. 53,  - Śląska Biblioteka Cyfrowa

[2] tamże

[3] Tamże, s. 186

[4] Przemek (NR)°, w: https://polska-org.pl/6321239,foto

także: html?idEntity=4505907,  https://zabytek.pl/pl/obiekty/g-249774,  także: https://www.facebook.com/scinawian/posts/ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82-%C5%9Bw-marii-magdaleny-powsta%C5%82-jako-gotycki-w-xiv-w-w-latach-1738-1739-przeb/2840882292661627/, także: https://www.parafiascinawkasrednia.pl/?page_id=52

 [5] Joseph Kögler, Historische  Dokumentirte Beschreibung des de Wünschelburger District gelegenen Dorfes Mittelsteine, Vierteljahrsschrift für Geschichte und Heimathskunde der Grafschaft Glatz, 1882/1883, Jg. 2, s. 177-178

 [6] Der Gebirgsbote, 1917, nr 76 [14.07] w: https://jbc.jelenia-gora.pl/dlibra/publication/22738/edition/21294/content

[7] tamże

[8] Tamże, s. 187

[9] Joseph Kögler, Historische  Dokumentirte Beschreibung des de Wünschelburger District gelegenen Dorfes Mittelsteine, Vierteljahrsschrift für Geschichte und Heimathskunde der Grafschaft Glatz, 1882/1883, Jg. 2, s. 181