Ołdrzychowice Kłodzkie – dzwony kościoła p. w. św. Jana Chrzciciela – cz. I
Jak większość kościołów na Ziemi Klodzkiej, tak i kościół p. w. św. Jana Chrzciciela w Ołdrzychowicach Kłodzkich dotknięty został wojennymi rekwizycjami dzwonów. W dzisiejszym artykule historia dzwonów z tego kościoła, kontynuację najnowszej historii dzwonów znajdziecie Państwo w części II artykułu.
Fot: rajaser° - zbiory prywatne, w: https://polska-org.pl/4043988,foto.html
Ołdrzychowice Kłodzkie – dzwony kościoła p. w. św. Jana Chrzciciela – cz. I
Co prawda kościół w Ołdrzychowicach Kłodzkich po raz pierwszy wzmiankowany w źródłach był w 1384 r., ale pierwsza informacja o dzwonach pochodzi od Naetiusa z 1560 r. W swojej inwentaryzacji duchowny wymienia w tutejszym kościele 3 dzwony.[1]
W czasie kolejnej wizytacji przeprowadzonej w 1631 r. ówczesny dziekan Hrabstwa Kłodzkiego – wielebny Hieronim Keck wymienia w majątku kościoła 2 dzwonki mszalne i 3 dzwony. Niestety, nie podaje o nich żadnych informacji dodatkowych.[2]
W 1732 r., w trakcie jednej z kolejnych modernizacji kościoła, polegającej na jego rozbudowie dobudowano do niego także wieżę z dzwonami. Nie posiadamy jednak informacji, jakie dzwony zawisły na wieży.[3]
Z kolei w zapisie z 1781 r, jaki znajdujemy u Josepha Köglera „kościół, który znajduje się w centrum wsi na całkowicie płaskim terenie, jest bardzo masywną (kamienną, albo też murowaną – przyp. aut), dość przestronną budowlą, w której znajdują się trzy ołtarze; w jego przedniej części stoi masywna (kamienna, albo też murowana – przyp. aut.) wieża z oknami, w której wiszą 4 dzwony”[4].
Najstarszym zachowanym dzwonem z Ołdrzychowic Kłodzkich jest, odlany, jako ręcznie wykonane dzieło sztuki przez ludwisarza Johannesa Georga Schwaigera w Glatz (Kłodzko), dzwon spiżowy z 1745 r., zwany dzwonem zmarłych (pogrzebowym). Jego średnica dolna, wg. F. Schmindera wynosi 42,5 cm, a wg. M. Tureczka – 42, cm. Wysokość, - wg Schmindera – łącznie z dziewięciocentymetrową koroną -42,5 cm, wg. M. Tureczka – bez korony – 42 cm. Nie podają oni, niestety, jego wagi, ale z innego źródła wynika, że waży on 33 kg.[5]
N/z: dzwon z 1745 r. Fot: Marceli Tureczek, „Leihglocken…” s. 429
Piękno tego dzwonu w pełni oddaje koloryzowane zdjęcie n/n. autora oddaje jego piękno i kunszt ludwisarski Schweigera..
N/z: Dzwon zwieńczony jest sześcioramienną koroną o prostym przekroju, z kluczem o wysokości 9 cm – opracowanie własne autora na podstawie fot; Marceli Tureczek, „Leihglocken…” s. 429
W górnej części płaszcza, na połączeniu z hełmem (czapą ) widoczny ornament z liści lauru, poniżej którego umieszczono inskrypcję ograniczoną od góry półwałkiem, a od dołu zdwojonym półwałkiem, z w tym dolnym – pogrubionym w formie ornamentu sznurowego. Poniżej widoczny dookólny fryz w formie podwieszonych liści.